Roblón

O maior roble que se pode encontrar en terras cántabras conta cunha cavidade aberta na súa base, comunmente empregada polos transeúntes para refuxiarse.

Un bo día, unha rapaza decidiu acubillarse no seu interior e, mentres esperaba o paso da tormenta que a sorprendeu no camiño, quedouse durmida. Ao pouco, a salvia da árbore comezou a percorrer con áxil velocidade, estreitándose con rapidez até dar morte a moza.

Tras este suceso a árbore incrementou o seu tamaño e adquiriu a aparencia angustiosamente humana –coma se dun xigante se tratara– e foi absorbendo a auga e a salvia de toda a vexetación próxima; chegando a desprender as súas raíces e botar a andar.

Dende entón, o roblón dedícase a destruír canto atopa ao seu paso, secando toda fonte existente, sen atopar nunca a saciedade.